Το μόνο σίγουρο είναι πως όσο κάνουμε σχέσεις, θα έχουμε προβληματισμούς. Ένα από τα μεγαλύτερα ερωτήματα που μας ταλανίζει είναι τι κάνουμε όταν ψάχνουμε το άλλο μας μισό, αλλά δεν το βρίσκουμε. Συμβιβαζόμαστε ή πορευόμαστε με την ελπίδα ότι θα βρούμε στο δρόμο μας αυτό που αναζητούμε;

Η μία όψη είναι να συμβιβαστούμε με τα δεδομένα της πραγματικότητας μας. Να δεχτούμε αυτό που μπορούμε να έχουμε, με τίμημα να προσπαθούμε να αλλάξουμε τον εαυτό μας και να προσαρμοστούμε στα δεδομένα του άλλου. Και επειδή είναι δύσκολο να πάμε κόντρα στην ιδιοσυγκρασία μας, παράλληλα θα προσπαθούμε να αλλάξουμε τον άλλον. Αν δε μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό, πόσο εφικτό είναι να καταφέρουμε να αλλάξουμε ένα άλλο πρόσωπο; Κάπως έτσι καταλήγουμε συνήθως σε μια μορφή σχέσης που ο ένας καταπιέζεται και υποβαθμίζει τις προτεραιότητες του, τις επιθυμίες και τις ανάγκες του για να ταιριάζει «αναγκαστικά» με τα χαρακτηριστικά του άλλου.

Η άλλη όψη είναι ουτοπική, γιατί το πανομοιότυπο εγώ μας δεν υπάρχει εκεί έξω. Υπάρχει όμως το παραπλήσιο, αυτό που αγγίζει σε μεγάλο βαθμό τα δικά μας μέτρα και σταθμά και θεωρούμε ότι μας ταιριάζει. Όσο πιο πολύ μας ταιριάζει, τόσο πιο ιδανικό τείνουμε να το θεωρούμε.

Επομένως, ποια είναι η χρυσή τομή; Αμοιβαίοι συμβιβασμοί. Όταν δύο διαφορετικές κοσμοθεωρίες ενώνονται για να φτιάξουν μια κοινή, η νέα, θα πρέπει να δημιουργηθεί με χαρακτηριστικά και από τις δύο συνιστώσες. Η επιτυχία πάλι δεν είναι εγγυημένη. Διότι ενώ εσύ είσαι διατεθειμένος να κάνεις υποχωρήσεις για να είσαι με κάποιον, δε συνεπάγεται ότι θα είναι διατεθειμένος να κάνει και αυτός.

Και τώρα ερχόμαστε στο φλέγον ζήτημα. Τι κάνουμε τελικά; Συμβιβαζόμαστε ή όχι; Αξίζει να κυνηγάμε αυτό που πραγματικά επιθυμούμε και να αναμένουμε πως κάποια στιγμή θα έρθει στη ζωή μας ή θα το μετανιώσουμε αν περάσει ο καιρός προσδοκώντας μάταια και τελικά δεν έρθει;

Η λύση για μένα είναι μία. Δεν απορρίπτουμε άτομα επειδή δεν μοιάζουν με την εικόνα που έχουμε πλάσει στο μυαλό μας. Δοκιμάζουμε. Όλοι οι άνθρωποι αξίζουν μια ευκαιρία, όπως και εμείς θα θέλαμε να μας έδιναν μια ευκαιρία. Σε όλους αξίζει μια ευκαιρία. Προσοχή όμως! Μία.. Όχι δύο.. Στην πρώτη είσαι κυρίαρχος του εαυτού σου.. Στη δεύτερη πληγώνεσαι.

Δάφνη Δρεμέτσικα
Communications Specialist