Ο χρόνος περνά και κάθε μέρα σου αφήνει εμπειρίες, αναμνήσεις, συναισθηματικά αποθέματα χαράς και λύπης, μα κυρίως σου αφήνει γνώση. Σε διδάσκει. Σε αφυπνίζει. Σε μορφώνει. Σε προάγει πνευματικά και ηθικά.

Ο χρόνος περνά και κάθε μέρα σου αφήνει κάτι. Δεν υπάρχει μέρα που να μην σου πρόσφερε τίποτα. Έστω μια εικόνα, μια σκέψη, κάτι που αν το ξανασκεφτόσουν, θα αντιλαμβανόσουν ότι ίσως ήταν πιο πολύτιμο από ότι βιαστικά νόμισες και του έδωσες ελάχιστη ή καθόλου σημασία.

Έχουμε την τάση να προσπερνάμε τις μέρες μας βιαστικά. Είναι ένα χαρακτηριστικό της βεβιασμένης εποχής μας, θα έλεγα. Αναλωνόμαστε στην εργασία και την καθημερινότητα μας και προσμένουμε με ανυπομονησία το σαββατοκύριακο, λες και τότε θα κάνουμε κάτι τρομερά συνταρακτικό. Στην ουσία βιώνουμε πέντε μέρες στο μυαλό μας χωρίς νόημα για να χαρούμε μόλις δύο. Βιαζόμαστε να ξεφορτωθούμε το φθινόπωρο για να έρθουν τα πολυπόθητα Χριστούγεννα. Δεν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν να μου πει ότι περιμένει με λαχτάρα το φθινόπωρο. Το καλοκαίρι όμως, το προσμονούμε οι περισσότεροι. Αδημονούμε να έρθει το καλοκαίρι και σπεύδουμε να αγνοήσουμε το πέρασμα της άνοιξης.

Αλήθεια πιστεύω πως μέσα στον κυκεώνα των συνεχών εξελίξεων προσπερνάμε τις μέρες. Τις αφήνουμε πίσω μας χωρίς να τις εξετάσουμε, θεωρώντας πως δεν είναι ιδιαίτερα σημαντικές. Έχουμε φτιάξει ένα καλούπι στο μυαλό μας ή ορθότερα έχουμε μπει άθελα μας σε ένα καλούπι, που μας κάνει να θεωρούμε σημαντικές συγκεκριμένες περιόδους ή ημέρες και από την άλλη αγνοούμε περιφρονητικά το υπόλοιπο μέρος του χρόνου, που τυγχάνει να είναι και το μεγαλύτερο. Εορτές, αργίες, άδειες και κάποιες προσωπικές επετειακές ημερομηνίες έχουν την τιμητική τους μέσα στην ατζέντα του ημερολογιακού έτους. Οι υπόλοιπες είναι απλά, μέρες. Μέρες που περνούν και δεν τους δίνουμε την αξία που πραγματικά έχουν, μέρες που θέλουμε να περάσουν γρήγορα για να έρθουν οι «σημαντικές». Το θέμα δεν είναι το καλούπι που έχουμε μπει στα πλαίσια του καπιταλιστικού κόσμου που ζούμε. Γιατί πέρα από κάθε ειλικρίνεια, αυτές τις «σημαντικές» μέρες τείνουμε να ξοδεύουμε περισσότερο, γιατί απλά έχουμε πειστεί πως είναι «σημαντικές» και το αξίζουν. Το θέμα είναι βαθύτερο. Δε βρίσκουμε το νόημα που περιέχουν αυτές οι μέρες.  Δεν αναφέρομαι στο νόημα της ζωής και τα άλυτα υπαρξιακά ερωτήματα. Μου αρέσει το περιπαικτικό απόφθεγμα του Φρόυντ παρεμπιπτόντως που αναφέρει, πως εάν ο άνθρωπος αρχίζει να ενδιαφέρεται για το νόημα της ζωής και την αξία της, αυτό σημαίνει ότι είναι άρρωστος. Δεν ξέρω αν έχω ιαστεί με το μικρόβιο της φιλοσοφικής αναζήτησης ή αν απλά σκέφτομαι ως ένας νοήμων ενήλικας, αλλά έχει αρχίσει να με απασχολεί και ο σκοπός της ζωής μου και η αξία μου ως άτομο.

Το να βρούμε το πραγματικό νόημα της ζωής θαρρώ πως είναι αδύνατο. Το να δίνουμε αξία στη ζωή μας όμως, δε θα μπορούσε να αποτελεί το νόημα της ζωής μας; Με το να δίνεις αξία στο πολυτιμότερο πράγμα που έχεις, δεν είναι σαν να εκπληρώνεις και το σκοπό που το ίδιο περιέχει;

Εγώ δε μπορώ να σκεφτώ κάτι καλύτερο για να θέσω ως σκοπό στη ζωή μου. Το να δίνεις αξία στη ζωή σου, σημαίνει να εκτιμάς αυτά που έχεις. Ό,τι και όσα και αν είναι αυτά. Να εκτιμάς την κάθε ημέρα που έρχεται, όπως και αυτό το «κάτι» που σου δίνει η καθεμία.

Μην προσπερνάς τις μέρες σου, γιατί κάποτε θα κάθεσαι σε μια κουνιστή καρέκλα με άσπρα μαλλιά και θα νοσταλγείς με πικρία πως δεν τους έδωσες όση σημασία άξιζαν..

Δάφνη Δρεμέτσικα

Communications Specialist