Η Επιτροπή για την Εξάλειψη της Παιδικής Παχυσαρκίας (Commission on Ending Childhood Obesity – ECHO) στην τελευταία έκθεση που παρέδωσε στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας τον Ιανουάριο του 2016 τονίζει την άμεση ανάγκη να ληφθούν δραστικά μέτρα.

Χαρακτηριστικά παρουσιάζει πως από το 1990 έως το 2014 η παχυσαρκία σε παιδιά έως 5 χρόνων έχει αυξηθεί από 4,8% σε 6,1%. Αυτό σε νούμερα σημαίνει ότι από 31 εκατομμύρια παιδιά έγιναν 41 εκατομμύρια. Η αύξηση όμως στα μεσαία και χαμηλά εισοδήματα είναι ακόμη πιο ανησυχητική. Εκεί τα νούμερα έχουν υπερδιπλασιαστεί και από 7,5 εκατομμύρια έγιναν πάνω από 15,5 εκατομμύρια παιδιά που νοσούν.

Ο ECHO προτείνει λοιπόν εκτός από την προώθηση της υγιεινής διατροφής και της άσκησης να δοθεί μεγάλο βάρος και σε άλλους τομείς και σε επίπεδο πολιτείας.

Είναι πολύ σημαντικός λοιπόν και ο προγεννητικός έλεγχος, όπως επίσης και ο έλεγχος του βάρους και του ζαχάρου κατά τη διάρκεια της κύησης. Πρέπει να προωθηθεί ο θηλασμός και γενικότερα η διατροφή και του εμβρύου και της μητέρας.

Εκτός από την γενικότερη αύξηση της ενεργητικής ζωής και κίνησης ενός παιδιού πρέπει να δοθεί έμφαση στην εξειδίκευση της εκγύμνασης με στόχο τη βελτίωση της ποιότητάς της.

Είναι δικαίωμα και ανάγκη του σώματος του παιδιού, για την εύρυθμη λειτουργία και ανάπτυξή του, να παίζει κάθε μέρα. Η σωματική, νοητική και ψυχολογική του ανάπτυξη είναι άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φυσική δραστηριότητα του παιδιού.

Ως προπονητής πετοσφαίρισης παρατηρώ τα τελευταία χρόνια αλλαγές σε ολόκληρες γενιές παιδιών. Μπορούν να χειριστούν υπολογιστές και γενικότερα την τεχνολογία με μεγάλη άνεση, αλλά έχουν τις κινητικές τους δεξιότητες σε εμβρυικό στάδιο. Παρατηρώ λοιπόν παιδιά που φοβούνται να παίξουν ελεύθερα με μια μπάλα, με το φόβο μήπως χτυπήσουν. Παρατηρώ παιδιά που δεν ξέρουν πως να αντιδράσουν στη νίκη ή την ήττα της ομάδας τους, σαν να μην τους ενδιαφέρει.

Φυσικά αυτά και άλλα που διαμορφώνονται συνέχει, δεν είναι θέματα των παιδιών αλλά των φροντιστών τους, όποιοι κι αν είναι αυτοί. Είτε γονείς, είτε παππούδες.

Είμαστε υποχρεωμένοι όλοι ως φροντιστές να τους δώσουμε το δικαίωμα να αυτονομηθούν για κάποια ώρα, να κάνουν λάθος επιλογές, να υποστούν τις συνέπειες των αποφάσεών τους και γενικότερα να γαλουχηθούν στην καθημερινότητα. Ένα αποστειρωμένο από κινητικά και ψυχολογικά ερεθίσματα περιβάλλον δεν έχει να προσφέρει τίποτε σε ένα παιδί.

Μην στερείς το παιδί σου από το δικαίωμά του να παίξει τουλάχιστον μια με δύο ώρες κάθε μέρα εκτός σπιτιού.