Το κείμενο αυτό το έγραψα 2 χρόνια πριν.. Ανήκει σε αυτά για τα οποία είμαι περήφανη, καθώς οι σκέψεις αυτές λίγο-πολύ, όλους κάποτε μας έχουν ταλανίσει και δυσκολευτήκαμε να τις τιθασεύσουμε. Η αλήθεια είναι πως όταν είσαι μόνος σου, συχνά αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που μπορεί να κάνεις λάθος και είσαι ακόμη μόνος σου, διατηρείς αμφιβολίες αν απορρίψεις κάποιον για το αν έπραξες ορθά και αναζητάς την ελπίδα σε κάθε νέα γνωριμία. Βλέπω γύρω μου άτομα που ψάχνουν αυτό, το κάτι ιδανικό στη ζωή τους, σε λάθος πρόσωπα. Σε αυτά τα άτομα απευθύνομαι και θέλω απλά να τους πω, πως το να είσαι μόνος σου σημαίνει πως δίνεις την ευκαιρία στον εαυτό σου να ανακαλύψει αυτό το άτομο που πραγματικά θα σε κάνει κάποια στιγμή ευτυχισμένο. Και πίστεψε με, όταν το βρεις, θα είσαι σίγουρος ότι είναι αυτό που αναζητούσες…

 

        Οι φίλες μου, μου λένε συχνά.. Βγες μαζί του.. Φαίνεται καλό παιδί.. Αν τον γνωρίσεις, μπορεί να αξίζει.. Δώστου μια ευκαιρία.. Εντάξει δεν είναι κούκλος, αλλά τους είδαμε και αυτούς.. Προκειμένου να είσαι μόνη σου, προσπάθησε το μαζί του.. Έχει δουλειά, είναι καλό παιδί και δείχνει ότι ενδιαφέρεται…

Αρκούν αυτά για να βγω με κάποιον; Για τις περισσότερες γυναίκες αρκεί και μόνο το να δείξει ο άλλος ενδιαφέρον για να βγουν μαζί του. Για μένα όχι. Δε μου αρέσουν οι συμβιβασμοί. Δε μου αρέσουν οι μετριότητες. Δε μου αρέσουν τα κοινότοπα.

Δε θα βγω με κάποιον επειδή είμαι μόνη μου. Είμαι μόνη μου από επιλογή. Είμαι μόνη μου συνειδητά. Είμαι μόνη μου επειδή προτιμώ να είμαι μόνη μου, παρά με κάποιον που άφησα να μπει στη ζωή μου για να καλύψει απλά το ρόλο του “έχω σχέση με κάποιον”.

Αυτά που λέω τώρα, τα εννοώ. Αλλά ξενίζουν ακόμα και εμένα, γιατί δεν ήμουν έτσι. Μπορεί παλαιότερα να ένιωθα την ανάγκη να βγαίνω με αγόρια που έδειχναν ενδιαφέρον, αλλά πλέον δε μου αρκεί αυτό. Είχα την ανάγκη να καλύψω τις ανασφάλειες μου σχετικά με την επιβεβαίωση της εμφάνισης μου, είχα την ανάγκη να νιώθω ότι κάποιος νοιάζεται για μένα, είχα την ανάγκη να καλύψω τα κενά του χρόνου μου με εμπειρίες, είχα την ανάγκη να έχω κάποιον κοντά μου, γιατί φοβόμουν να είμαι μόνη μου.

Η αλήθεια είναι ότι μου αρέσει να έχω σχέση, μου αρέσει να μοιράζομαι, να προγραμματίζω και να απολαμβάνω το χρόνο μου με κάποιον που κάθε εκάστοτε περίοδο τείνω να θεωρώ το πιο σημαντικό άτομο στη ζωή μου. Σε ό,τι αφορά όμως τις ανθρώπινες σχέσεις, δεν υπάρχει κανένας κανόνας που να εξασφαλίζει ένα σίγουρο αποτέλεσμα. Υπάρχει μόνο ένα πράγμα που μπορεί να καθορίσει τις επιλογές μας ως προς την ορθότητα τους. Και αυτό είναι η αυτογνωσία μας. Το να κάνουμε λάθη είναι ανθρώπινο. Είναι αναμενόμενο, είναι αποδεκτό. Το να μην μαθαίνουμε από τα λάθη μας, όπως συνηθίζω να λέω, είναι το χειρότερο λάθος μας.

Έχω απορρίψει και επιλέγω να απορρίπτω τον τελευταίο καιρό προτάσεις από αρκετά αγόρια που δείχνουν ότι ενδιαφέρονται. Οι λόγοι διαφέρουν σε κάθε περίπτωση. Τον Α. επειδή μιλούσε υπερβολικά πολύ, τον Β επειδή είχε μανίκι τατουάζ, τον Γ. επειδή ήταν hyper-trendy, τον Δ. επειδή έμενε στο Κερατσίνι, τον Δ. επειδή δε τον θεωρώ ικανό να με κάνει να τον ερωτευτώ, τον Ε. επειδή έχει πολύ διαφορετική θεώρηση για τη σχέση και άλλους που δεν έδωσα καν την ευκαιρία να γνωρίσω, επειδή κάτι δε μου άρεσε.

Μεταξύ αγάπης και έρωτα, προτιμώ έρωτα. Αγάπη νιώθεις για κάθε κοντινό σου πρόσωπο. Έρωτα για έναν ή κανέναν. Δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι ο έρωτας έρχεται με τον καιρό. Αντιθέτως πιστεύω ότι ο έρωτας εξασθενεί με τον καιρό. Η αγάπη όμως δυναμώνει με τον καιρό, δυναμώνει κάθε μέρα που περνάς με τον άλλον και τον νιώθεις όλο και πιο δικό σου. Ώσπου ιδανικά μια μέρα τον αγαπάς, όσο και τον εαυτό σου.

Ξέρω πολύ καλά ότι ο έρωτας είναι μια γλυκιά παραπλάνηση που σε παρασέρνει σε ασυνήθιστες συμπεριφορές για τα δεδομένα σου. Ξέρω ότι σε κάνει επιρρεπή σε αυθαίρετες επιλογές και η παράφορη ένταση του σε κάνει να νιώθεις ότι χάνεις ενίοτε τον έλεγχο. Αλλά μεταξύ φυσικής έλξης και μετα-φυσικής έλξης, να περιμένω δηλαδή να δεθώ νοητικά με κάποιον και ύστερα να με πείσω ότι μου αρέσει, προτιμώ το πρώτο. Ένα και μοναδικό άτομο στον κόσμο να με αγκαλιάζει και να νιώθω ευτυχισμένη, παρά να πείσω το μυαλό μου πως επειδή κάποιος με αγκαλιάζει πρέπει να νιώθω ευτυχισμένη.

Οι άνθρωποι πλέον φοβούνται να εκφραστούν, φοβούνται να αποκαλυφθούν, φοβούνται μη πληγωθούν και συμβιβάζονται σε χλιαρές σχέσεις που ενώ δε τους ικανοποιούν, από μεγαλύτερο φόβο πως θα καταλήξουν μόνοι τους, τείνουν να παντρεύονται και να συμβιβάζονται μια για πάντα. Η δική μου πεποίθηση είναι η εξής. Όλες οι σχέσεις μπορούν να σε πληγώσουν και το πιθανότερο είναι ότι θα το κάνουν. Η αγάπη και ο έρωτας είναι δύο αλληλοσυγχεόμενες έννοιες που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις τι νιώθεις. Και στο φινάλε, δεν έχει σημασία αν είναι αγάπη ή έρωτας αυτό που νιώθεις για τον άλλο, αρκεί να σε κάνει χαρούμενο. Σημασία έχει να βρεις αυτό που θα κάνει εσένα χαρούμενο και για να το βρεις θα πρέπει να ξέρεις έστω και στο περίπου τι είναι αυτό που θέλεις. Αυτό θα γίνει αν έχεις δώσει εσύ σε εσένα την ευκαιρία να μείνεις μόνος σου και να σε γνωρίσεις καλύτερα.. Το μόνος από επιλογή δε σημαίνει απαραίτητα, μόνος γιατί δε μου ταιριάζει κανένας, σημαίνει και μόνος επειδή θέλω να γνωρίσω εμένα..

Δάφνη Δρεμέτσικα

Communications Specialist